BANKANIN KAPILARI

Şehirlerarası seyahatinde treni tercih eden Temel, yataklı bir kompartmana yerleşmiş. Az sonra kompartmana çok güzel bir kadın gelmiş ve tanışmışlar. Kadın bir bankada çalışıyormuş. Uzun bir sohbetten sonra gece olmuş ve yatmak üzere kompartmandaki ranzayı açmışlar; kadın üst kata, Temel de alt kata yerleşmiş.

10 dakika sonra kadın pijamasının üstünü çıkartıp yere atmış. Temel bunu görünce, kadının kendisinden bir şeyler beklediğini düşünerek, kadının yatağına alttan hafifce vurmuş:

– Handan Hanım!

– Buyrun Temel Bey!

– Bankanın kapıları açıldı mı acaba?

– Ne münasebet Temel Bey, teessüf ederim, bu davranışınız çok çirkin.

– Özür dilerim Handan Hanım, ben sanmıştım ki!..

Kadın on dakika sonra pijamasının altını da çıkarıp yere atmış. Temel çıldıracak gibi olmuş, kendini tutamayarak yeniden kadının yatağına hafifce vurmuş.

– Handan Hanım!

– Buyrun Temel Bey!

– Bankanın kapıları açıldı mı acaba?

– Temel Bey, lütfen kendinize gelin, çok ayıp!..

Temel, olanlar karşısında çok zor durumdaymış, ama yine de sabretmiş. Kadın 5 dakika sonra çamaşırının üstünü de çıkarıp yere atmış. Sabredemeyecek durumda olan Temel, yeniden ranzaya vurmuş:

– Handan Hanım!

– Buyrun Temel Bey!

– Bankanın kapıları açıldı mı acaba?

– Temel Bey, bu son olsun lütfen, bir daha aynı şey olursa; güvenliği çağıracağım!..

Temel büyük bir hayal kırıklığı ile yeniden yatmış. 5 dakika sonra çamaşırının altını da çıkarıp yere atan kadın, bu sefer istekliymiş, ama Temel’den ses çıkmamış. 10 dakika daha bekleyen kadın, Temel’e seslenmiş:

– Temel Bey!

– Buyrun Handan Hanım!

– Temel Bey, bankanın kapıları açıldı.

– Gerek kalmadı Handan Hanım, ben çeki elden bozdurdum!..